Eikrede: Eikrede - Bart Sabbe

Toespraak Jan-Jan, sinterklaasfeest 1992 als ode aan zijn mama en papa ode aan mama en papa

Rouwbetoon aan jou, Jan - Jan 'Plaats me niet op een voetstuk, want dat wil ik niet. Ik wens onder de mensen te zijn en hun helpen hoe ze zelf hun leven weer in grip krijgen.' Dat zijn je gedachten zo ongeveer. Misschien herhaal ik ze niet letterlijk. Excuseer me daarvoor. Ik plaats je niet op een voetstuk. Ik respecteer je wens. Echter, je hebt je eigen voetstuk gebouwd hoor. Dat hoeven wij niet voor je te doen. In je ruime curriculum ontbreekt voor mij, vrouw, een belangrijk stuk, van jij, man. Ja, man, jij heel man. Zij die je kennen en liefhebben weten dat. Jij man, en in je bezorgdheid om de inclusie in volheid van zijn betekenis vertelde je me in alle vertrouwen hoe jij 'man' was in je gehavende lichaam en in je relaties. Je opende mijn ogen voor mogelijkheden ondanks je beperkingen. Je leerde me zien, gaf me zicht op intiem beleven van relaties in schittering van je volle persoonlijkheid. Jij man, die in bomen klom, en eruit viel. Jij man, die opstond en weer doorging. Jij man, vol man. Ik moet je 'man zijn' benoemen, omdat dan pas je eer wordt aangedaan om wie je was en wie je wou zijn en wat je wou bereiken voor andere mensen ook: erkentelijkheid als volwaardige mens. Ik erken je Jan-Jan, als volwaardig man. Je maatje 'Teresa!' Haar draag je op handen. En ik geloof graag, dat je relaties en intieme leven de groen!e motor was in je bestaan, die je steeds nieuwe energie gaven om door te gaan en 'gelukkig' te leven. Zoals dat ook voor mij zo is. Ik haal mijn energie uit relaties met mensen. Ik plaats je niet op een voetstuk Jan-Jan maar ik kan ook niet nalaten je volwaardig menszijn te benoemen. Ik zie je graag naast me, schouder aan schouder en op gelijke voet. En daarom erken ik je als man, in volle betekenis van het woord. En nu kan ik opzij kijken, recht in je ogen, in die blik die boeit. En ontlok je mij een lach. Ja Jan-Jan! zelfs nu nog bouw je aan een inclusieve wereld! Nog één discussie ga ik met je aan :. Jij bent er van overtuigd dat je verdwijnt ergens in de eeuwigheid. Ik geloof dat nog niet zo! De vele aanwezigen op je afscheid en ook in stille afwezigheid zullen het met me beamen. Je hebt jezelf in de eeuwigheid gewerkt man. Met al wat je gedaan hebt voor mensen met een beperking, ook voor mensen zonder beperking, als ik en nog vele andere mensen, voor mensen, tout court. Je hebt jezelf in de geschiedenis gewerkt. En je zal er lang, misschien wel eeuwig in terug te vinden zijn. Uit stof en as zijn wij gemaakt, en tot stof en as zullen wij weerkeren. Dat ontken jij niet. Maar leven! in de geest van mensen! dat is de eeuwigheid. Ik geloof dat jij nog lang zal verder leven. Als we je niet doodzwijgen tenminste. Vorige week dinsdag vernamen we je 'overlijden' Jan-Jan. Je bent 'over' het 'lijden'. En daar kunnen we mee leven. Liefs, Marijke Devos

Hallo Teresa, vader en moeder Sabbe, Horore, en zovele anderen, onwerkelijk om hier deze tekst te schrijven. Jan-Jan was voor mij de onverwoestbaarheid zelve. Een zekerheid. De teksten op deze site doen anderen geen onrecht. Van die 'kleine vijver' wegbereiders, die gebruikers die je overal weer tegenkwam en die onvermoeibaar en vergadering na vergadering en actie na mail opnieuw met mij verbazend geduld weer gingen voor gelijke kansen, was Jan-Jan de drijvende figuur. Het buikgevoel, de tomeloze energie... naast een mens die heel begaan en geduldig kon zijn (als hij daar zin in had). Homo universalis... als je herinnert met hoeveel zaken Jan-Jan niet tegelijkertijd bezig kon zijn... en die als een echte (positief bedoeld!) opportunist ook probeerde linken en elkaar laten versterken. Met Jan-Jan kon je in zijn gammele vorige vuilwitte bestelwagen, aan de rand van zijn bed, tussen de bamboe of in de antechambre van een ministerieel kabinet over echt alles praten en een gedegen mening terugkrijgen. Jan-Jan heeft een stevige bijdrage geleverd bij wie ik nu ben, en ik ben daar niet alleen in, en vooral in de dingen waarin ik geloof. Maar ook in de wijze waarop ik in het leven probeer te staan... niets is vanzelfsprekend, geniet op een bewuste manier van het nu, (lichamelijke) grenzen en beperkingen zijn betrekkelijk en hoeven de geest niet af te remmen. Hij heeft vele mensen meer Mens gemaakt en zal ons blijven inspireren en drijven. Stefan Van Hove

Dag Teresa, Vandaag ontving ik de rouwbrief met uitnodiging voor de samenkomst . k zie dat vele mensen een tekst of andere herinneringen toesturen. Even wil ik even deze gedachte aan jou kwijt. Dag Jan, Bedankt voor je optimisme je doorzettingsvermogen je visie je liefde voor mens en natuur je begeestering, inzet en gedrevenheid je onbaatzuchtigheid en oprechte vriendschap je eenvoud je gevoel voor humor je talrijke opbeurende telefoongesprekken, bezoeken en gezellige etentjes Dag mijn beste vriend... Dag Jan. Theo en Tine Tot donderdag

Jan-Jan was tijdens zijn laatste ziekenhuisopname vaak in onze gedachten, en sinds hij stierf maakt hij er dagelijks deel van uit. Hoezeer jij hem mist, ik kan het me voorstellen. Vele jaren geleden verloor ikzelf, nog een jonge moeder toen, mijn lieve echtgenoot en het heeft me jaren gekost om het verdriet een plaats te geven. De leegte is gebleven. Wat voor mij een troost was, waren de schrijfsels die mijn man naliet (hij was een dichter) waardoor hij in zekere zin verder leefde. Ik denk dat jij een zelfde troost vindt in de vele verwezenlijkingen die Jan-Jan naliet. Zonder hem zou het leven van vele mensen er anders hebben uitgezien. Hij was een leider, een strijder, een sterke man. Toen ik voor ’t eerst met Jan-Jan sprak over mijn dochter Liesbeth, haar vele handicaps opsomde en hem vertelde dat ik het meeste moeite had met haar doof-zijn (waardoor ze ook niet kan praten), meer dan met het motorische, visuele en sensorische, begreep hij me direct. Voor hem was communicatie immers juist zijn grote gave. Hij heeft me dan ook aangemoedigd om te blijven zoeken naar mogelijkheden, niet alleen voor Liesbeth maar ook voor de vele anderen die op één of andere manier geen eigen stem hebben. We werden collega’s voor EEP in Oost-Vlaanderen, en ook daarnaast probeer ik mijn steentje bij te dragen. Liesbeth maakt nu gebruik van eenvoudige gebaren (meer is noch visueel, noch motorisch haalbaar), zal op termijn misschien ook leren om met behulp van haar pc te praten. Toen ik haar op mijn schoot mee liet kijken naar de foto’s van Jan-Jan op jullie site, drukte ze haar beide handjes op elkaar, het gebaar waarmee ze aangeeft: dat is mijn vriend. Het is niet veel, Teresa, dit gebaar van een kind van bijna zeven, maar misschien kan het je toch een troost zijn te weten dat hij in de harten van héél veel mensen verder leeft als een vriend, iemand die gemist wordt! Chantal Thijsman

Theresa, Waarschijnlijk ken je me niet, maar ik was, in lang vervlogen tijden de buurvrouw van Jan in de Visserij. Heerlijke tijden, we waren allen jong, en behoorlijk onbezonnen. Hij installeerde als eerste een doucheruimte in zijn huisje, en jawel, de hele straat kwam douchen. Een bakje aan de muur voor een kleine bijdrage en iedereen was kontent. In die tijd is ook mijn oudste zoon geboren, waarvoor Jan, die toen op reis was naar het noorden (Zweden, Noorwegen??) een prachtige brief schreef. Verder houd ik aan Jan een pak prachtige herinneringen over; hoe we met de hele straat aan tafel zaten, elk met z'n eigen potje, en dan maar proeven van de kookkunsten van de buren... heerlijk! Hoe hij begeesterd kon vertellen over alles wat met de natuur te maken had, zijn kennis en eenvoudige manier om ons de dingen uit te leggen hebben de basis gevormd van ons milieubewustzijn van vandaag. Daar ben ik zeker van. Ik zal hem missen, hoewel we mekaar niet vaak tegenkwamen, maar Jan was een vaste waarde! Geniet van de mooie herinneringen en leef... Lieve groeten, dominique.

Dag Teresa, Vertellend aan vrienden en familie over JanJan, komt het gesprek niet zelden op de Warmoeshoek terecht. Ik denk dat ik een plannetje zag van de juiste lokatie op één van de vele links. Het is echter een zoekwerk om het plannetje terug te vinden. Kan je onder het item "eikenbos" een plannetje toevoegen? Of vraag ik het aan Joeskine? Ondertussen kreeg ik heel wat reacties over JanJan, via de omgeving van mijn pleeggast Stefaan. In zijn omgeving hoor ik de grote spijt om zijn verlies. Soms ook van mensen die hem nooit persoonlijk hebben ontmoet, maar veel te danken hebben aan JanJan. Lieve groet, Amandina

Dag Teresa, Jan hebben we leren kennen toen hij na zijn val uit de boom in het revalidatiecentrum in het UZ Gent behandeld werd. Hij was maar een paar jaar ouder dan wij stagiaires. Jan trof ons elke dag opnieuw door zijn gewiekste en to the point opmerkingen. Hij kon zijn vragen en verwachtingen duidelijk t.a.v. de dienstverlening stellen. Jan formuleerde alles doordacht en hij liet ons als therapeut in spé terecht meer dan een nachtje slapen over een goede strategie, een hulpmiddel, een bevredigend antwoord. Voor Jan heb ik in het UZ menige spin gevangen en ik heb ze later in opdracht van Jan weer aan moeder natuur toevertrouwd. Eerst zocht hij plichtsbewust informatie over de spinnen en de populatie op... Jan had een groot respect voor de natuur en een spin doodslaan was absoluut uit den boze. Iemand die uit probeerde te halen naar een spin of ... kreeg van Jan de volle lading. Zo iemand vergeet je niet en de boodschap van Jan vertel je jaren later je kinderen nog. Wij vangen zelfs nu nog in onze instelling al de insecten in een potje. Laten de kinderen met autisme er vervolgens rustig naar kijken en laten de beestjes dan vrij. Dankzij Jan. Jan wist op alle vlakken wat hij voor zichzelf, de natuur en zijn omgeving wou en wilde. En als hij de antwoorden niet wist, zocht hij ze. Hierbij vergat hij de andere mensen met een handicap nooit. Jaren later klopten we bij SKIL aan en daar zat onze strijder en voorvechter uiteindelijk in zijn prachtig bedrijf. Jan dwong respect af en wij kochte een hulpmiddel voor de ondersteunende communicatie voor onze zoon met autisme bij Jan aan. Zelf moeten we nu al ruim 15 jaar vechten voor onze zoon met autisme en een autiwerking binnen een levenstraject op zijn maat en de maat van andere lotgenoten. We geven het niet op en richtten Auctores vzw op. We sloten ons als ouder van Edward bij BOL aan... Ik wil Jan heel graag nog eens bedanken. Dankjewel Jan voor de levensles van de natuur, voor het Persoonlijk Assistentie Budget... Dankjewel Jan voor je voorbeeldrol. Je zit in ons hart en in ons verstand. Dank zij jou hebben we meer interne kracht en een sterkere stem. Aan de familie, aan de vrienden en ook aan iedereen bij wie Jan nauw aan het hart ligt wensen we sterkte toe. Anita en Paul

Teresa en alle lieve vrienden van Jan. Ik studeerde samen met Jan Tuin- en Landschapsarchitectuur in Melle. Samen met andere kompanen trokken we regelmatig de tuin van de school in, om de ijsvogel te zien, of de buizerd te zien overtrekken… Groot was mijn verbijstering toen ik zoveel jaar geleden via een tante verpleegster hoorde dat Jan in het UZ lag, gevallen en verlamd… Ik herinner mij als op de dag van vandaag mijn bezoek aan Jan in het ziekenhuis. Zo’n boom van een kerel lag geveld in een draaibed. Ik werd er stil van. De volgende vele jaren kwam Jan met een zekere regelmaat, en van op grote afstand, af en toe in het vizier, en met bewondering zag ik hoe hij op zijn eigen, onafhankelijke manier zijn leven organiseerde. Jan, jij toonde dat het leven, hoe moeilijk het soms ook is, de moeite waard is om geleefd te worden. Bedankt. Nele De Cock

Beste Jan, Voor een laatste keer richt ik graag mijn woorden tot jou. Ik leerde je kennen toen ik in 2002 bij GRIP begon te werken als "stafmedewerker sensibilisatie". Wat mijn job precies zou inhouden wist niemand me echt te vertellen, maar ik zag veel ogen fonkelen en dat was voldoende. De organisatie stond nog in haar kinderschoenen en jij had grootse plannen. Ik, nog groen achter mijn oren, had nog nooit gehoord van een PAB, IMB, of al die andere afkortingen (waar ik ondertussen 6 jaar later mee speel). Jij dompelde me onder in de wereld van de burgerrechten. GRIP was als een nieuw paar schoenen. Ik had ervoor gekozen, omdat ik ze mooi vond en ze op het eerste zicht wel goed zaten. Maar in het begin was het zeker wennen aan de vooruitstrevende visie, het radicalisme, vernieuwende, eigenwijze karakter van de organisatie. Is het toeval dat dit ook eigenschappen zijn die jou te beurt vallen? Maar je nam me mee op sleeptouw, toonde me de weg, stond aan mijn zij, gaf advies, gaf duwtjes in de rug en trok aan de kar. Beetje bij beetje leerde ik de stiel van het vak, leerde ik wat inclusie ècht betekende en zaten mijn schoenen me als gegoten. We bedachten samen campagnes en acties, de ene al zotter en gedurfder dan de andere. En dat allemaal met één doel voor ogen: gelijke rechten en kansen voor iedere persoon met een beperking. Je was de man die in de sector en ver daarbuiten zaadjes plantte, ze water gaf, en nog wat water, tot er een klein plantje tevoorschijn kwam. Daar sprak je tegen, want dat helpt om te groeien. En groeien deden die plantjes tot stevige bomen die veel wind konden vangen en die omgeven waren door een goed lapje grond waarop ze rustig verder konden groeien. Het PAB, PGB en PLAN waren drie van die zaadjes. Ze staan er nog lang niet als stevige bomen, maar je bezat het talent om zaadjes te planten en te laten groeien, en als je zeker wist dat andere mensen het water geven en het praten zouden overnemen, ging je elders je volgende zaadje planten. De sector zal jouw zaadjes zeker missen, maar het blijft een uitdaging om ze verder te laten groeien tot hoge bomen. Ik wil daar mee werk van maken en volgens mij nog vele anderen. Ik leerde veel in die 5 jaar dat ik bij GRIP gewerkt heb. Ik leerde ook veel van jou. Je leerde me een doel voorop te stellen en daarvoor te gaan, ookal maakte je daardoor een paar vijanden. Het doel zou iedereen wel beter maken en de mensen die dat bij het begin niet inzien, zouden wel volgen. Je leerde me dat een gevoel de beste gids is, bovenop rationaliteit. Je leerde me door te zetten, te vallen en weer op te staan, ook als een actie of campagne eens wat minder was. Je gaf nooit op, haalde adem en ging weer verder. Je leerde me bruggen te bouwen en verder te kijken. Samenwerking met andere organisaties vond je heel belangrijk. En ondanks de weerstand van de buitenwereld tegenover GRIP, waar we tegenop moe(s)ten boksen, denk ik toch dat we op een aantal vlakken die samenwerking hebben kunnen verwezenlijken. Ik hoop dat de toekomst meer van dat in zich heeft. Je leerde me te tot slot genieten van het moment, van de lotusspeculoos en de minutesoepkes. Althans ik genoot ervan om jou te zien genieten van de 8 lotuskoekjes die Luan achtereenvolgens in je mond propte ;-) Ik kreeg niet de tijd om deftig afscheid te nemen. Daar denkt een mens toch niet aan als ie 's avonds in zijn bed kruipt? Daarom doe ik het via deze weg. Een weg waarop we elkaar zeker nog tegenkomen, al is het als brulkikker en passiebloem. Bedankt Jan en tot later. Inge Verhaegen

"Wie vol vertrouwen zijn dromen tegemoet gaat en het leven durft te leven dat hij zich heeft voorgesteld, zal hij een succes hebben dat hij nooit had verwacht." - Henry David Thoreau (1817-1862) Lieve Jan, Lieve Terese, deze gedachte zal ik ongetwijfeld warm blijven koesteren. Marleen Vermeiren

Beste Teresa en familie van Jan-Jan, Het bericht van Jan-Jan’s overlijden heeft mij geschokt. Het is te jong, te vroeg. We hadden hem zo gaag onder ons. En met “we” bedoel ik allerlei mensen die op de één of de andere manier met lichamelijke beperkingen te maken hebben. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ongelooflijk veel mensen zich in Vlaanderen aan hem optrokken. Persoonlijk heb ik Jan-Jan verschillende keren ontmoet. De eerste keer om een handenvrij klavier aan te schaffen, later i.v.m. het PAB en verbouwingen aan ons huis. Het waren telkens beklijvende gesprekken. Hij daagde mensen uit tot creativiteit i.p.v. gelatenheid. En je kon niet zeggen: ‘Jij hebt makkelijk praten.’ Jan-Jan was een inspirerend man, en het doet pijn om hem te moeten missen. Voor jullie waarschijnlijk nog veel meer. Ik wens jullie veel sterkte, met de woorden van een liedje waarin Jan-Jan zich ongetwijfeld zou herkennen: Laat ons maar van liefde zingen, Laat ons maar de dood weerstaan, Laat ons maar elkaar omringen, Met de moed om door te gaan. Liefs, Bieke Vandekerckhove

Geachte Mevrouw, Aan U, aan Uw kinderen en via U aan de gehele familie bied ik mijn sympathie en medeleven aan. Ik heb Jan-Jan leren kennen als een ongelooflijk gedreven vechter, die opkwam voor elementaire rechten van mensen, lotgenoten en ook anderen, vanuit een onuitputtelijke energie en geloof in de maakbaarheid van de dingen, al zou het lang duren en veel doorzettingskracht opeisen. Ik was toen advocaat en heb vanaf 1991 zeer geregeld contact gehad met Jan in vele dossiers, die telkens een gevecht betekenden tegen vooroordelen, bekrompenheid en onwil van bureaucratische administraties, waarachter mensen zich verscholen. Vele van die gevechten hebben we samen gewonnen. Toen ik tot rechter werd benoemd ging ik een andere weg op. Weet, Mevrouw, dat Jan op mijn levensweg één van de meest boeiende en begeesterende mensen is en dat ook zal blijven. Hem gekend hebben laat je niet meer los. Het wordt een opdracht. Met gemeende gevoelens van dankbaarheid voor wie hij was, Etienne van Durme

Beste Jan-Jan, Je plotse heengaan heeft mij sterk getroffen. En niet alleen mij. Iedereen die jou kende staat aan de grond genageld, zich afvragend: “waarom jij?”. Het was fantastisch om jou te kennen en het is nauwelijks te geloven dat je er plots niet meer bent. Jij, die zo genoot van het leven, is er niet meer. Maar de herinnering aan jouw warme lach en je lieve ogen blijft altijd bij ons. Ook je levenslust en je strijd voor een toegankelijke maatschappij waar iedereen thuis mag zijn, nemen we mee. Samen met vele anderen zal ik je strijd naar gelijke kansen en gelijkberechtiging voor mensen met een handicap verder zetten. Jouw inzichten en je koppigheid werken hierbij inspirerend voor ons. Op die manier blijf je toch dicht bij ons. Ik kan vandaag helaas niet aanwezig zijn op je afscheidsplechtigheid in Lochristi. Op hetzelfde moment behandelt de Commissie gelijke kansen in het Vlaams Parlement het ontwerp van decreet houdende een kader voor het Vlaamse gelijke kansen- en gelijke behandelingsbeleid. Hoezeer ik graag ook in Lochristi zou willen zijn, toch denk ik dat het mijn plicht is als Vlaams Volksvertegenwoordiger om naar die Commissie te gaan en er mee voor te zorgen dat dit ontwerp van decreet de parlementaire molen passeert. Voor mensen met een handicap zou dit decreet een nieuwe mijlpaal betekenen. Eindelijk komt onze droom van een maatschappij waar iedereen gelijke kansen krijgt weer een stuk dichterbij. Ik denk dat jij gewild zou hebben dat ik naar die commissie ga. Tijdens de bespreking van het ontwerp van decreet zal ik je aanwezigheid van heel dichtbij voelen in de commissie, omdat ik weet hoezeer je begaan was met dit thema. Ik vind het echt jammer dat je dit niet meer mag meemaken. Rest mij alleen nog te zeggen: Vaarwel en bedankt voor alles! En tot ziens! En heel veel sterkte voor je familie. Met heel genegen groeten, Helga STEVENS

Dag Teresa, Zeker is er verdriet voor jou en allen die Jan-Jan lief hadden. Ik wil daarin delen, al heb ik Jan-Jan maar oppervlakkig gekend. Als ouder van twee kinderen met een neuromusculaire aandoening heb ik hem regelmatig gezien op bijeenkomsten allerhande. Al was ik het niet steeds eens met zijn harde aanpak van de dingen, toch kan ik er niet omheen dat Jan-Jan onnoemlijk veel betekend heeft voor alle mensen met een lichamelijke handicap. Jan-Jan was een begrip voor heel velen en zijn werklust en alomtegenwoordigheid was spreekwoordelijk. "Gedreven" is nog een te zwak woord voor de kracht en volharding waarmee hij "ervoor ging". Zijn gevoel voor humor sierde hem en milderde zijn soms kordate standpunten die hij innam. Hij heeft heel veel bereikt en daar moet iedereen die met mensen met een handicap begaan is, hem dankbaar voor zijn. Jan-Jan blijft in ons verder leven in de structuren die hij in het leven riep of mee heeft helpen opbouwen en uitbouwen, maar ook gewoon als mens met zoveel kwaliteiten, met zoveel wilskracht en optimisme, met zoveel vriendschap ook. Ik hoop dat bij iedereen die Jan-Jan gekend heeft het positieve en de mooie herinneringen de bovenhand halen op het onvermijdelijke verdriet. Jan-Jan, het ga je goed. Dirk Cornil

Lochristi, 22 mei 2008 Jan, Voor de tweede keer heb je afscheid van je lichaam moeten nemen. En opnieuw onherroepelijk. Dertig jaar geleden, toen je lichaam onherstelbaar brak, heb je de beperkingen van een geïmmobiliseerd bestaan moeten aanvaarden. Het leven zoals je het gekend had, hield op. Nu hebben de laatste krachten van je lichaam het begeven. Nu moet je afscheid nemen van alles wat het leven te bieden heeft. Maar ik heb te veel van je geleerd om te geloven dat een afscheid ook een einde is. Toen ik je leerde kennen in je verlamde lichaam, gekluisterd aan een rollende machine die je met kleine hoofdbewegingen bestuurde, werd ik meteen getroffen niet alleen door je energie en vastberadenheid, maar vooral door je open, levendig, trots en vriendelijk gelaat. Ik ontmoette een geest die vrij en beweeglijk was, en die zich na jaren van moeilijke verwerking, bewust was geworden van het 'geluk te bestaan'. Het duurde niet lang of we maakten plannen en trokken met een groepje vrienden naar Griekenland om daar bij de oude filosofen antwoorden te zoeken op de vragen van het leven. Maar had je die filosofen wel nodig? Op de vraag naar de waarde van een geschonden leven gaf jij het antwoord door gewoon te zijn wie je bent. De handicap aanvaarden was moeilijk aanvankelijk, bekende je, maar daarna beleefde je de gelukkigste tijd van je leven. Wij moesten je helpen met de kleine handelingen van het dagelijkse leven, maar voor dat beetje hulp kregen wij van jou de onmetelijke schat van je vriendschap, je wijsheid en levensvreugde. Wie is hier de minder valide, vroegen wij ons af. De waarde van het leven was niet afgenomen, maar veranderd en gegroeid, nadat je afscheid had leren nemen van de onmisbare krachten van het lichaam. Je volgde voortaan nieuwe wegen en vond nieuwe doelen. Je richtte een bedrijf op voor hoogtechnologische hulpmiddelen voor gehandicapten, je startte je project voor het persoonlijk assistentiebudget, je ijverde voor de rechten en belangen van de minder validen. Je bleef ook jezelf. Ongebroken was je passie voor de natuur, voor planten, vogels en wilde natuurgebieden. Je handicap verhinderde je niet te reizen om de natuur te verkennen, en te studeren om je kennis te verdiepen. Vandaag moet je opnieuw afscheid nemen van het bestaan zoals je het kende. Opnieuw heeft het leven een grens bereikt. Over wat er voorbij deze grens ligt, hebben we in Griekenland met elkaar gepraat. Je had geen moeilijke filosofische theorieën nodig om mij ervan te overtuigen dat fysische grenzen niet hoeven te betekenen dat er ook grenzen zijn aan de mogelijkheden van het leven. Met alles wat je was en deed toonde je hoe het leven ook kan groeien wanneer de mogelijkheden van het lichaam verminderen, hoe er voorbij elke grens zich een nieuw bestaan uitstrekt met meer vrijheid, meer onafhankelijkheid en meer vreugde. Jij leeft voort Jan, in ieder van ons, in elke gehandicapte die leert hoe verder te leven, in alles wat niet mee sterft met het sterven van het lichaam. Gerard Bodifée

Beste Teresa en familie van Jan-Jan, Twee keer Jan; zo was hij en zo is hij nog steeds bij ons; twee keer. Eén Jan is niet genoeg. De ene Jan, dat is de Jan die, zoals een boom, geveld was, Jan met de handicap, verlamd, met alle moeilijkheden vandien, praktische en andere. Die tweede Jan, dat is Jan de voorvechter, de Robin Hood van de mensen met een handicap, dat is zijn humor, zijn onuitputbare energie, de doorduwer de zoeker naar oplossingen. Ook een boom, rechtop, fier, volop in het leven staand, alhoewel hij de hele tijd moest zitten. Als je die Jan zag, dan was die handicap totaal bijkomstig (alhoewel ik me kan voorstellen dat de praktijk in het dagelijks leven voor hem en zijn omgeving allesbehalve bijkomstig was). Maar je zag alleen Jan-Jan en niet de handicap. Dat laatste zorgde slechts voor verwondering en bewondering. Mede dank zij Jan-Jan hebben we in Vlaanderen zoiets als P.A.B.een mijlpaal. Ook GRIP, de vereniging die opkomt voor gelijke rechten en kansen van mensen met een handicap. Inclusief Onderwijs. Bij elke belangrijke vernieuwing kon je ervan op aan dat Jan-Jan er achter zat. Ik was erbij bij de eerste vergaderingen van de “expertengroep” voor de planning van GRIP en PAB. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik Jan-Jan heb mogen kennen. Ik zag hem niet vaak, maar het was altijd meteen een vonk. Jan-Jan is een model, niet alleen voor mensen in Vlaanderen. Jan-Jan is de verpersoonlijking van het nieuwe denken, het zogenaamde sociaal model van handicap, zoals het geformuleerd wordt in het ICF-model van de Wereldgezondheidsorganisatie en de Conventie voor Gelijke Rechten van personen met een handicap van de Verenigde Naties. In die zin leeft hij ook voort. Ik had hem nog willen vragen om een les te geven voor de master-na-master handicap waarvoor ik verantwoordelijk ben; maar ik zal dat nu op een andere manier moeten doen. Misschien kunnen we een Jan-Jan Sabbecentrum of leerstoel of zoiets openen. Genegen groeten Jo Lebeer

Teresa Deze nacht sliep ik bitter weinig. Voorturend was ik in gedachte bij Jan door deze eenvoudige tekst wil ik mijn dank, vriendschap en liefde voor Jan uitdrukken terkst van Agnes Roels mijn diep respect voor jou en de familie Agnes Roels

De plaats en de rol van gehandicapte mensen wordt nog altijd grotendeels bepaald door het "label" dat we op hen plakken. Dat is een hardnekkig en moeilijk uit te roeien gebruik dat Jan-Jan gedurende 30 jaar heeft bestreden. Natuurlijk is zijn strijd voor zelfbeschikking en recht op assistentie vertrokken van zijn persoonlijke toestand. Zijn plannen en voorstellen waren dikwijls onorthodox, en zelfs revolutionair. Ze botsten op praktische bezwaren, maar ook op ideologische weerstanden. Zijn tegenstanders vonden zijn ideeën niet realistisch, en enkel nuttig voor een elitaire groep van intellectueel begaafde personen met een motorische handicap. Tegen het einde van zijn leven heeft Jan-Jan meer dan bewezen dat hij niet de éénling was waarvoor anderen hem versleten. Gaandeweg is hij steeds meer de problemen en de visies van mensen met andere handicaps in zijn ideeën en strategieën gaan integreren. Hij heeft hard gewerkt aan de bundeling van krachten en coalitievorming binnen de versnipperde Vlaamse gehandicaptengemeenschap. Hij was terecht gelukkig en fier dat hij heeft kunnen bijdragen aan de creatie van structuren met een breder draagvlak, die intussen sterk genoeg staan om in Vlaanderen op te komen voor de rechten en belangen van personen met een handicap. Ik kon goed samenwerken met Jan-Jan. Daar hoorde bij dat we ook intens van mening konden verschillen. Het gebeurde een tweetal keren dat onze onderlinge discussie over een bepaalde kwestie te vaak en te hoog opliep. Om de verhitte gemoederen dan wat af te koelen zagen we elkaar op het terras van Jan-Jans' favoriete en legendarische ijssalon (de Veneziana zaliger), in de schaduw van het Gentse Gravensteen. In niets leken deze afspraakjes op wat later de Gravensteengroep zou worden. We hebben er geen manifesten opgesteld, en geen plannen gesmeed om Vlaanderen, laat staan de wereld te verbeteren. Bij een coupe van het lekkerste Italiaanse ijs liet hij toe dat ik verrassende en onbekende aspecten ontdekte van de keikop die ik kende van acties, vergaderingen en onderhandelingen. Ik kon bij hem iets kwijt over wie ik was naast mijn rol als adviseur van de toenmalige welzijnsminister. Daarna konden we weer verder, samen met anderen, zoeken naar oplossingen en voortgang. Ik ben blij dat ik Jan-Jan heb mogen ontmoeten. Ik zal hem onthouden en eren als een man die maar één label verdroeg: "Lust for live!". Veel sterkte en troost aan de familie en vrienden. Jo De Niel

Beste Teresa, Je kent me niet persoonlijk, maar toch wil ik langs deze weg mijn innige deelneming betuigen bij het onverwachtse en veel te vroege heengaan van Jan-Jan. Jan-Jan (of het koekjesmonster zoals ik hem soms grappend noemde) was een voorbeeld voor mij. Hij was degene die me in 1990 leerde hoe je 'zonder handjes toch je leven in handen kon nemen'. En meer nog, hij was het levend voorbeeld hoe je dat dan aanpakte. Jarenlang heb ik samen met Jan-Jan deel uitgemaakt van de raad van bestuur van Independent Living Vlaanderen, en zeer vaak samen met hem op de barricades gestaan, de laatste keer op 13 maart in Gent. Daarnaast heb ik ook zeer veel mooie herinneringen aan plezierige momenten die we samen tijdens de diverse acties en vergaderingen hebben beleefd doorheen de jaren. Zo herinner ik me nog levendig een vergadering op het kantoor van SKIL, waarop onverwachts twee van zijn neefjes binnenvielen met zelfgevangen kikkertjes in een doosje. Uiteraard wou Jan-Jan ze direct zien en voor we het beseften sprongen de beestjes uit de doos en het ganse kantoor rond. Paniek en gekrijs alom bij de aanwezigen, maar Jan-Jan: hij lachte tranen met tuiten. Onvergetelijk was dat, en Jan-Jan ten voeten uit. Ik ga hem persoonlijk heel erg missen, maar jij en zijn nauwe vriendenkring nog des te meer. Veel sterkte toegewenst, Tony Verelst

Dag Theresa en familie van Jan Jan, Met ongeloof lees ik dit bericht. Jan Jan is niet meer in de vorm waarin wij hem hier konden ontmoeten. Maar zijn geest, zijn essentie blijft, in ons hart in onze herinnering in onze manier van kijken naar ons leven! Jan Jan was vijftien jaar geleden een van die mensen die mij uit de poel van wanhoop haalden. Het concept van persoonlijke assistentie realiseerden we samen met hem. Het was ook voor mij de sleutel om vanuit een zelfstandig bestaan te kunnen blijven functoneren in deze maatschappij, Hij was zo verbaal vaardig, zijn kennis gemengd met zijn humor waren de beste attributen om het leven te blijven zinvol vinden. Zijn voorbeeld en voortrekkersrol gaven ons perspectief voor de toekomst. Deze talentvolle man maakte van zijn beperking een mogelijkheid tot het beste geven wat voor een mens hier mogelijk is. We hopen dat de warmte van vriendschap en de deelneming van velen door wie hij geliefd was jullie tot ondersteuning mag dienen in deze periode. Liefs Crien

Jantje zag de mensen zitten marleen schoenmaeckers

JAN JAN de Super MAN Jos Huys

teresa, ik stuur je Testament van Bram Vermeulen ik vind dat zo goed. Testament van Bram Vermeulen inge crokaert

Perziese balade francis

Jan-Jan Sabbe Ingediend door elke op Vrij, 2008-05-16 11:44. Een man voor wie ik bijzonder veel bewondering heb is deze week gestorven. Jan-Jan Sabbe was een strijder van het eerste uur in de emancipatiestrijd van mensen met een handicap in Vlaanderen. Ik leerde hem vijf jaar geleden kennen toen ik voor GRIP begon te werken. Al tijdens mijn sollicitatiegesprek viel hij me op. Jan-Jan liet op veel mensen vanaf de eerste ontmoeting een grote indruk na. We vonden elkaar in vele dingen. Allereerst was Jan-Jan een bijzonder strijdlustig man. Iemand die graag op de barricaden stond. Van het uitdenken en opzetten van acties kreeg hij een kick. Er werden vele wilde plannen gesmeed, van een rolstoel sit-in tot blokkade acties. Op een schitterende wijze wist hij eens de bureaucratie van het hulpmiddelenbeleid uit te beelden door een bestelwagen vol klasseurs uit te laden aan de ingang van het Vlaams Agenschap voor Personen met een Handicap. Jan-Jan was ook bijzonder geïnteresseerd in politiek. Hij volgde zelf de internationale politiek op de voet via internet en nam deel aan de verkiezingen. In 2004 stond hij op de Europese lijst van Groen! en voerde in Gent mee campagne. Hij was ook een groot natuurliefhebber. Tijdens wandelingen stopte hij soms abrubt om in de lucht te turen naar de fluitende vogels die hij perfect wist te benoemen. Vorig jaar richtte hij zijn eigen 'natuurhoekje' in. De Warmoeshoek deeldde hij met tientallen schoolkinderen die een persoonlijk 'contract' tekenden om het mee te helpen onderhouden. Zo wou hij zijn liefde en respect voor de natuur overbrengen op een nieuwe generatie. Ondanks zijn zware handicap heeft Jan-Jan bijzonder veel gerealiseerd in zijn leven. Hij richtte niet alleen GRIP op maar ook Independent Living Vlaanderen, BOL-Budiv en zijn eigen firma SKIL die hij een plaats gaf in de Brugse Poort. Hij zat boordevol zin voor initiatief en noemde dat zijn zin voor ondernemen. Dankzij hem heb ik toch een andere kijk gekregen op ondernemers. Jan-Jan was een genereuse man met gevoel voor humor en een groot hart. Een rots in de branding voor mensen in zijn omgeving die nood hadden aan een netwerk of een stevige schouder om op uit te huilen. Hij motiveerde mensen die gebroken waren om hun rug te rechten en het leven in eigen handen te nemen. Hij was een boom van een kerel. Zijn gedrevenheid en begeestering maakten dat hij veel mensen met zjin 'vuur' aangestoken heeft. De emancipatiestrijd van mensen met een handicap is nog niet gestreden. Het PAB was zijn eerste grote verwezenlijking, binnenkort start het PGB experiment en dat zal zijn tweede zijn. Daarna wou hij werk maken van het gedachtengoed van de desinstitutionalisering, dit betekent de afbraak van de klassieke grote instituten. Een keuze voor kleinschaligheid, zorg op maat en inclusie van mensen met een handicap in de samenleving. Zijn strijd is nog niet gestreden maar wordt ongetwijfels verder gezet door al wie het geluk had hem te mogen kennen.

Jan-Jan Sabbe overleden Dinsdag is in het Gentse UZ Jan-Jan Sabbe overleden, hij was 52. Sabbe was een strijder van het eerste uur in de emancipatiebeweging van mensen met een handicap in Vlaanderen. Zelf was hij volledig verlamd. Het was onder meer dankzij Jan-Jan Sabbe dat er in 2000 een PAB of Persoonlijk Assistentie Budget vrijkwam om mensen met een handicap te voorzien van persoonlijke assistentie. Reacties op dit bericht kan je hier lezen: http://www.piekernie.org

Beste Bart, Soms zijn er inderdaad mensen met een bovenmenselijke kracht. Ik kende Jan via de gehandicaptenwereld, maar had nooit de link gemaakt met jouw achternaam, ik wist niet dat hij jouw broer was. Zeer zelden hebben we het genoegen iemand te kennen, die op zijn manier, zonder veel blablabla zijn ding doet en voor zichzelf, maar zeker ook voor anderen daardoor veel betekend. Wat Jan allemaal heeft gerealiseerd is onvoorstelbaar en niet te vatten. En jij kende hem als broer, een broer die door zijn energie ook anderen enorm motiveerde en waarschijnlijk ook jou. Waarom vraag je je dan af, waarom moeten steeds de mensen die we het meest nodig hebben sterven, waarom? deze onmacht geeft woede, twijfel, angst, onrust... En er bestaan zoveel woorden, maar nooit de juiste om te troosten. Vanmorgen kreeg ik het overlijdensbericht in de bus van mijn nicht die plots en onverwacht gestorven is. De tekst op de overlijdensbrief vond ik zeer mooi, ik geef hem je graag mee: "Ik ben plotseling heengegaan, stil en discreet. Verstik me niet in je tranen, maar schep een herinnering aan mij. Niet op het kerkhof, maar in je eigen omgeving, daar waar ook ik gelukkig was." "Strooi uit mijn as voor alle winden. Dat wat mijn lichaam was de weg kan vinden, naar alles wat ik eens beminde." Bart, ik hoop dat je de kracht vindt om door te gaan, met je broer als steun en toeverlaat op je schouder. Heel genegen en heel veel medeleven, Lieve

Dag Bart, Zo veel mensen spraken me aan over het overlijden van je broer Jan Jan, bevestiging van wat hij voor zo veel mensen betekende. Zelden heb ik iemand ontmoet met zoveel overtuigingskracht. Hij heeft meer dan één steen verlegt in deze rivier op aarde. Nooit vergeet ik de angst in de ogen van sommige ambtenaren toen ik als minister van welzijn zei dat ik Jan Jan wilde benoemen in de Raad van bestuur van het Vlaams Fonds. De angst was gerechtvaardigd want eindelijk was er een krachtige stem van de gebruikers in de raad van bestuur. Ik wens jou en de ganse familie veel sterkte en kom donderdag graag een laatste groet brengen aan een groot man, Jan Jan. Mieke Vogels

Lieve Teresa, Morgen moet ik naar de Zevende Dag. Ze hebben een rubriekje "de woordvoerder" waarin een woordvoerder (ik dus deze keer) haar kijk op de pers van de voorbije week geeft. Ik zou, naar aanleiding van het artikel in De Standaard, ook over Jan-Jan willen spreken. Hopelijk heb je daar geen bezwaar tegen? dikke knuffel Anke Hintjens

Dag Teresa. De tekst hebben we op onze site gezet nadat we het droeve nieuws vernamen via Dominiek. http://www.handiklap.be Chantal Thijsman

May 14 - R.I.P. JJS Er was eens een man die het zinvolste leven leidde dat ik me kan indenken. Een man die eigenlijk geheel bestond uit zijn stem, zijn verstand, zijn charmes en zijn talent. Hij wilde de touwtjes in eigen handen nemen, ook en vooral in situaties waarin dat meestal als niet vanzelfsprekend wordt beschouwd. Een man die mij heeft laten inzien dat je uit je eigen lijden ook juist kracht kan putten om anderen voort te helpen. Dat je lichaam helemaal niet zo belangrijk is dan er in deze cultuur vaak wordt gedacht. Dat ik meer kon dan ik zelf dacht. Als hij het zei, dan was het waar. Niemand die daar nog aan twijfelde. Hij loog nooit, nam nooit een blad voor de mond. En juist daarom. Een compliment uit zijn mond, of een positieve eerlijke opinie, was een aanzet om mijn zelfvertrouwen te laten groeien. Ik heb meer aan hem gehad dan aan mijn eigen vader. Een man die een status had, een begrip was. Die zovele individuele mensen weer zin in hun leven gegeven heeft , gered, bevrijd uit de ketenen die zij zichzelf, of de maatschappij hen, oplegden. Maar die ook heelder organisaties geïnspireerd en structuren tot verandering gebracht heeft . Hij bracht mensen op ideeen, gaf vuur en daadkracht door om veranderingen door te voeren, en had de energie om zijn eigen ingevingen tot een goed einde te brengen. Een man die dinsdag na bijna een maand in het ziekenhuis, de geest heeft gegeven. Had hij nog wakker willen worden en zichzelf daar weten liggen aan al die apparaten? Zou hij gelukkiger geweest zijn als hij de ondraaglijke pijnen had gevoeld en dan zelf had kunnen vragen om er een eind aan te maken? Omdat hij het dan toch nog zelf had kunnen regelen? Hij heeft zoveel opgebouwd, en juist daarom laat hij zoveel achter. Zo onvervangbaar en waardevol, dat het gemis haast ondraaglijk is. Tijdens zijn leven heb ik hem nooit expliciet kunnen of durven bedanken. En nu gaat dat niet meer. Het heeft geen zin om te proberen begrijpen waarom, het heeft geen zin om te wensen dat ik maar 'in zijn plaats' had kunnen gaan... maar toch... We kunnen alleen maar proberen om te denken 'wat hij gewild zou hebben', en daarnaar te handelen. Marleen S (van Bol-Budiv)

Als we van een familie -uitstap terug reden van de zee dan stopten wij heel dikwijls op zondagavond in Woumen bij Pol en Trees Houwen voor een heel gezellige avond met verhalen, spelletjes bvb. gezegden uitbeelden en steevast verse warme soep van Trees. Onderweg in de auto zongen wij heel dikwijls liedjes onder leiding van papa. Eén van die kinderliedjes zullen nooit meer dezelfde zijn. Jan, Jan, Dubbele Jan, waar zijde ge heen gevaren Jan, Jan, waar zijde ge heen gegaan? Zoek die Jan vanavond in de maneschijn want zonder Dubbele Jan kan er geen kermis zijn. Jan, Jan, Dubbele Jan, waar zijde ge heen gevaren Jan, Jan, waar zijde ge heen gegaan? Els Sabbe In naam van zussen en broers van Jan-Jan.

Wie Jan ook maar van ver tegenkwam, ontmoette iemand met begeestering, inlevingsvermogen en beginselvastigheid. De weg was lang en hellend, je leven kort en zinvol. Bedankt. Gui Abrahams

Aan de familie en vrienden, Brussel, 19 mei 2008. De leden van de raad van bestuur en het personeel van de BCBS betuigen hun deelneming bij het heengaan van Jan-Jan Sabbe. Wij hebben de heer Sabbe leren kennen tijdens de opstartperiode van GRIP vzw. Zijn onwrikbare standpunt, dat de persoon met een beperking centraal staat en als volwaardig burger moet kunnen functrioneren en behandeld worden, is een houding die bij iedereen respect afdwong. Zijn consequete houding gaf menigeen de moed om in dezelfde geest te werken. De herinnering aan Jan-Jan Sabbe zal voor velen een inspiratiebron blijven. Jan de Smedt en Harry Geyskens

Via www.groen.be vind je je IM van Jan Jan Sabbe. http://www.groen.be:80 Louis Debruyne

Jan Jan was een man uit de duizend, neen veel straffer, Jan Jan was in alles uitzonderlijk. De gedrevenheid waarmee hij zijn leven in handen nam na zijn ongeval was ongezien. Als Jan Jan voor iets ging, was honderd procent zelfs nog veel te weinig. En ja, Jan Jan heeft veel bomen geplant in zijn te korte leven, bomen die nog jaren zullen doorgroeien : door zijn inzet dwars tegen alle zuil- en andere belangen in kon de politiek niet anders dan mensen met een handicap meer zelfbeschikkingsrecht en een eigen budget geven; Jan Jan zorgde er eigenhandig voor dat het beleid niet meer over mensen maar met mensen met een handicap ging spreken; Jan Jan toonde elke dag dat ook mensen met een handicap meer dan één steen in de rivier kunnen verleggen. Kortom, Jan Jan, we zullen je missen, elke dag... Jos Stassen

Hallo, Teresa, Digna hier, het meisje uit het Leuvense waarvoor janjan bezig was met zich te engageren voor de aanvraag van mijn pab en hij had zelfs een contract met mij opgemaakt dat hij voor minstens twee jaar zich wou engageren om me te laten zelfstandig wonen, zo zat hij ook in mijn persoonlijk toekomst planning (PTP) groepje en het is daarvoor ook dat hij regelmatig naar Leuven kwam zo was hij ook verwacht op 18 april te Leuven zoals in een van de vele artikels staat (dat was voor mij) ik wil je onze innige deelneming sturen met het verlies van janjan; namens mij en mijn moeder Ingrid, ik zowel als mijn moeder waren heel geschokt als we hoorden dat hij in coma lag en des te meer als we daarna op 14 mei te horen kregen dat hij overleden was.. ik vind het heel erg en zal hem ook erg missen hij lag me ook nauw aan het hart, ook al kende ik hem nog maar twee jaar (das begonnen via de eepcursus die ik bij janjan volgde) hij gaf me hoop en liet me geloven in mezelf en dat er zoveel meer mogelijk was dan ik dacht, het was een bijzonder persoon en zal hem nooit vergeten.. ben hem heel dankbaar voor wat hij voor mij heeft gedaan! en ben echt begaan met jullie het is nooit fijn om zo een bijzonder iemand, een goed mens met het hart op de juiste plaats te verliezen.. maar ik ben zeker dat hij van daarboven zal toekijken naar hoe wij het hier verder doen en doen wat hij ons geleerd heeft, doordoen en niet opgeven bij enkele tegenslagen (dat probeer ik me voor te houden) hij zal ook altijd bij ons zijn in gedachten en in ons hart, het is ook een heel mooi aandenken aan janjan, deze site (die ik net bezocht heb) ik hoop dat ze zal blijven bestaan, dan kom ik er zeker nog regelmatig eens naar zien veel sterkte en oprechte steun namens Digna en Ingrid

Lieve Teresa Ik, Greet, persoonlijke assistente van Jan-Jan, stuur jou mijn woorden tot steun. Hij zal inderdaad geen holle leegte achterlaten. Zijn betekenis voor mensen met een handicap, met een beperking, is immens. En ook voor vele kinderen, die hij in zijn tuin liet zoeken, ontdekken en bewonderen: de planten, de salamanders, de kikkers. En voor mijzelf: mijn werkgever én mijn vriend, want hij steunde mij. Zoals hij was: een prachtige mens. Hij begreep zoveel, zoniet alles. Hij zei: "we zullen het met mekaar moeten doen, hé Greet". Wij, het was NOOIT in 1 richting bij Jan. Zoveel schone herinneringen zal ik koesteren: zijn vechtlust, zijn humor, zijn genieten van het leven. Ik mag mij gelukkig prijzen Jan gekend te hebben van zo dichtbij. Greet

Dag Teresa Ik heb lang getwijfeld of ik nu wel of niet een berichtje zou sturen. Ik heb Jan-Jan zo kort gekend. Ik wilde wachten tot ik de juiste woorden zou vinden. Maar, wat zijn nu de juiste woorden? Ik wil gewoon even kunnen delen hoe ik Jan-Jan heb gekend. Ik had natuurlijk de naam Jan-Jan Sabbe al vaak horen vallen, nog lang voor ik bij GRIP begon te werken. Waarschijnlijk waren we mekaar al eens gepasseerd en ik had hem wel al eens kort aan de lijn gehad. Maar, kennen deed ik Jan-Jan niet. De eerste keer dat we samen op GRIP aanwezig waren was ter gelegenheid van de laatste getuigendag in december. Er volgden daarna nog een paar vergaderingen. Amai, Jan-Jan had indruk op mij gemaakt. Wat er ook gebeurde Jan-Jan zou zijn mening geven zonder omwegen. Een eigenschap die ik altijd apprecieer bij mensen. Dan weet ik tenminste wat ze denken. Dan moet ik mij niet afvragen of ze nu eigenlijk iets anders bedoelen dan wat ze met woorden zeggen. Maar, toch was ik er niet helemaal gerust in. Jan-Jan wist zo veel en kon het ook zo overtuigend brengen. Ik voelde mij klein. Ik kwam niet eens tot aan zijn enkels. Dat maakte mij best wel bang. Zou ik wel overeind kunnen blijven tegenover Jan-Jan? Zouden we mekaar kunnen vinden? Na onze laatste vergadering samen begonnen mijn twijfels plaats te maken voor een toekomst in verbondenheid. Mijn collega gaf me de feedback (zelf kon ik dat niet zien) dat Jan-Jan me tijdens de vergadering non-verbaal bevestiging had gegeven. Dat deed zoveel deugd. Niet alleen omdat Jan-Jan het goed vond wat ik vertelde. Maar, als we op dezelfde golflengte zaten dan konden we in de toekomst een aantal dingen samen aanpakken. Samen met Jan-Jan zou ik nog sterker kunnen zijn. En plots... is onze toekomst samen weg. Heel onverwacht. Veel te snel. We hebben niet eens de kans gekregen om elkaar te leren kennen. Ik blijf met het gevoel zitten dat er tussen Jan-Jan en mij altijd iets onafgewerkt zal blijven. Ik kan niet verder leven met de herinneringen aan Jan-Jan want die had ik nog niet. Ik wil ook niet vasthouden aan het gemis van een toekomst die had kunnen zijn. Ik wil leven met de ambitie om in de toekomst steeds meer te leren op te komen voor die dingen waar ik achter sta. Samen met het boompje van Jan-Jan (of misschien toch ietsje sneller) wil ik groeien naar meer zelfvertrouwen en lef om te doen en te zeggen waar ik in geloof. Fijn om te beseffen dat we samen de liefde voor de vogels deelden. De kikkers, da’s bij mij net iets minder. Ik heb momenteel geen tuintje. Ik zal daarom, voorlopig, het boompje van Jan-Jan toevertrouwen aan de goede zorgen van ons mama tot ik het bij mij een plekje kan geven. En, mocht ik in de toekomst toch geen geschikt tuintje vinden voor de boom, dan zoek ik een park of een bos of een ander plekje groen waar het tot zijn recht kan komen. En, voor mezelf plant ik dan gewoon een nieuw klein boompje dat op zijn beurt weer kan groeien. Het boompje van Jan-Jan is voor mij een symbool dat ik in mijn hele verdere leven wil meenemen. Hopelijk geeft het mij de kracht om te blijven doorzetten, ook als het moeilijk gaat. Nancy

Sinead O'Connor - In this heart

terug naar homepage